نزول سوره دهر در شأن امام علی(ع)
5 بازدید
موضوع: تاریخ و سیره

۲۵ذیحجه

نزول سوره ی دهر در شأن امام علی(ع)، حضرت زهرا(س) و امام حسن و امام حسین(ع) و روز خانواده

شرح مناسبت:

امام حسن(ع) و امام حسین(ع) بیمار شدند. علی(ع) و فاطمه(ع) و فضّه کنیز آنها نذر کردند که اگر حسن و حسین از بیماری بهبود یابند، سه روز روزه بدارند.

حسن وحسین شفا یافتند در حالی که خانواده چیزی نداشت. علی(ع) از شمعون خیبری یهودی سه صاع جو قرض گرفت و فاطمه، یک صاع آن را آرد کرد و از آن، پنج گرده نان به شمار اعضای خانواده پخت.

هنگام افطار، فقیری بر در ایستاد و گفت: سلام بر شما ای اهل بیت نبوّت، من مسکینی مسلمانم، مرا اطعام کنید تا خدا شما را از مائده های بهشت اطعام کند. آنها، او را بر خود ترجیح دادند و شب را به صبح رساندند، در حالی که تنها آب آشامیدند و همچنان در حال روزه، وارد صبح شدند.

چون هنگام اذان مغرب رسید و آنها نان را برای افطار در پیش روی خود نهادند، یتیمی سررسید و آنها، او را نیز بر خود ترجیح دادند.

روز سوم نیز اسیری بیامد و با او نیز چنین کردند و نان خود را بدو دادند.

چون صبح رسید، علی(ع) دست حسن و حسین را گرفت و به سوی رسول اللّه(ص) به راه افتادند. هنگامی که چشم پیامبر به آنها افتاد که از شدّت گرسنگی به خود می لرزند فرمود: چقدر بر من ناگوار است آن چه را در شما می بینم!

حضرت(ص) به همراه آنها نزد فاطمه آمد و او را در محرابش دید که شکمش به پشتش چسبیده بود و دو چشمش فرو رفته بود.

پیامبر از این منظره، ناراحت شد، پس جبرئیل نازل شد و عرض کرد: ای محمّد! سوره [انسان] را بگیر، خداوند چنین خانواده ای را به تو تبریک می گوید و سوره [انسان] را برای او خواند.

منبع: اهل بیت(ع) در قرآن و حدیث، ج ۱، ص ۳۶۳

شأن نزول

امام صادق علیه السلام:

کانَ عِندَ فاطِمَةَ شَعیرٌ فَجَعَلوهُ عَصیدَةً، فَلَمّا أنضَجوها ووَضَعوها بَینَ أیدیهِم، جاءَ مِسکینٌ، فَقالَ المِسکینُ: رَحِمَکمُ اللّهُ، فَقامَ عَلِی علیه السلامفَأَعطاهُ ثُلُثَها. فَلَم یلبَث أن جاءَ یتیمٌ فَقالَ الیتیمُ: رَحِمَکمُ اللّهُ، فَقامَ عَلِی علیه السلامفَأَعطاهُ الثُّلُثَ. ثُمَّ جاءَ أسیرٌ فَقالَ الأَسیرُ: رَحِمَکمُ اللّهُ، فَأَعطاهُ عَلِی علیه السلام الثُّلُثَ الباقِی وما ذاقوها، فَأَنزَلَ اللّهُ سُبحانَهُ الآیاتِ فیهِم.

فاطمه، مقداری جو داشت که از آن کاچی فراهم آوردند. پس چون آن را پختند و برای خوردن در پیش روی خود نهادند، مسکینی بیامد و گفت: خداوند به شما رحم کند. علی علیه السلام برخاست و یک سوم خوراک را بدو داد. طولی نکشید که یتیمی آمد و گفت: خداوند به شما رحم کند. علی علیه السلام برخاست و یک سوم خوراک را بدو داد و سپس اسیری بیامد و گفت: خداوند بر شما رحم کند و علی علیه السلام یک سوم باقیمانده خوراک را بدو داد و هیچ کدام آن خوراک را نچشیدند، پس خداوند این آیات را در حقّ آنها نازل فرمود.

مجمع البیان: ۱۰/ ۶۱۲