خوش اخلاقی و خوشرویی
9 بازدید
موضوع: اخلاق و عرفان

 

خوش اخلاقی و خوشرویی

«خوشرویی»، در نگاه و لبخند ظاهر می شود و در گفتار و رفتارنمود پیدا میکند.

«ترشرویی» و «اخم کردن» و «عبوس شدن» رابطه ها را کم میکند وفاصله ها را زیادتر.

سر منشاء بسیاری از آشناییها تبسمی زیبا خواهد بود

رو به رو شدن با یک چهره باز و دلنشین کلید محبت و دوستی است برخلاف، جایی که ابروها گره خورده و چهره اخم آلود و صورتِ به هم ریخته و در هم، راه صمیمیّت وارتباط را مسدود می کند.

 

اگر روی خوش نشان دادن  وخندیدن با نیّت پاک خداوندی باشد، علاوه براین که اثری عجیب بر آفرینش محبت دارد، نوعی عبادت به حساب می آید.

مولای متقیان حضرت علی علیه السلام از صفات مۆمنین خنده رویی را می داند و می فرماید:

فی صِفَةِ الْمُۆْمِنِ الْمُۆْمِنُ بِشْرُهُ فِی وَجْهِهِ وَ حُزْنُهُ فِی قَلْبِه [در صفت مۆمن فرمود: ] شادمانی مۆمن در رخسار اوست و اندوه وی در دلش. (نهج البلاغه، قصار 325)

سفارشی دیگر از امام علی علیه السلام به رفتار مناسب و خوشرویی. میفرماید:

خَالِطُوا النَّاسَ مُخَالَطَةً إِنْ مُتُّمْ مَعَهَا بَکوْا عَلَیْکمْ وَ إِنْ عِشْتُمْ حَنُّوا إِلَیْکمْ با مردم چنان بیامیزید که اگر مردید بر شما بگریند، و اگر زنده ماندید به شما مهربانی ورزند. ( نهج البلاغه، قصار9)

اهمیّت خوش رویی در برخورد با انسان ها را می توان از سفارشات پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله) دریافت. ایشان در نصیحت های خویش خطاب به مردم مکرراً می فرمودند که با همدیگر با خوش رویی روبرو شوند.

فواید خوشرویی

گسترش مودّت و محبّت

از مهمترین عوامل جلب دل ها و عطوفت میان آن ها که عامل سازش میان انسان ها و حاکم شدن آرامش بر آن هاست خوش رویی در برخورد با دیگران است. بهترین وسیله برای به دست آوردن دل های دوستان و از بین بردن سوء تفاهمات از دل آن ها می باشد.

امام علی (علیه السلام) نیز بهترین وسیله ای که مردم با آن دل های دوستان خود را به دست می آورند و کینه ها را از دل های دشمنان می زدایند؛ خوش رویی هنگام مواجهه با آنان، پرسش از حال آنان در غیاب و گشاده رویی در حضور آن ها را برمی شمارند

امام علی علیه السلام در این باره میفرماید: الْبَشَاشَةُ حِبَالَةُ الْمَوَدَّة

گشاده رویی دام دوستی است ( نهج البلاغه، قصار، 5)

امام باقر (علیه السلام) نتیجه گشاده رویی را ایجاد محبت برشمرده اند و می فرماید:

«الْبِشْرُ الْحَسَنُ وَ طَلَاقَةُ الْوَجْهِ مَکسَبَةٌ لِلْمَحَبَّة» (تحف العقول، ص 296)

ترجمه: خوش رویی و گشاده رویی آوردگاه محبت است.

امام علی (علیه السلام) نیز در این باره می فرماید:

«طَلَاقَةُ الْوَجْهِ بِالْبِشْرِ دَاعٍ إِلَی مَحَبَّةِ الْبَرِیَّةِ. »( شرح آقا جمال خوانساری ج 4، ص 259)

ترجمه: گشاده رویی، باعث دوستی خلق است.

پدری مهربان تا پس کوچه های شهر

پایداری نعمت

از بین رفتن کینه ها از پیامدهای بسیار گران قیمت گشاده رویی و خوش رویی میان انسان هاست. کینه هایی که قطره قطره وارد دل انسان ها شده و آن را به مرور زمان تبدیل به دریای پرخروش خشم و نفرت می کند. پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) خوش رویی را راه درمان کینه ها می دانند. ( اصول کافی، ج 2، ص 104)

آن حضرت بر این باور اند که رفتار مناسب با انسانها از جمله خوشرویی عاملی در جلب دلها و پایداری نعمت رأفت و عطوفت میان آنان است، چنانکه حضرت میفرماید: دلهای مردان رمنده است، هر که آن را به خود خو داد، روی بدو نهاد.

قُلُوبُ الرِّجَالِ وَحْشِیَّةٌ فَمَنْ تَأَلَّفَهَا أَقْبَلَتْ عَلَیْهِ (نهج البلاغه، قصار، 47)

 امام علی (علیه السلام) نیز بهترین وسیله ای که مردم با آن دل های دوستان خود را به دست می آورند و کینه ها را از دل های دشمنان می زدایند؛ خوش رویی هنگام مواجهه با آنان، پرسش از حال آنان در غیاب و گشاده رویی در حضور آن ها را برمی شمارند.

سرانجام نیک

خوش رویی در برخورد با انسان ها علاوه بر پاداش و بهره هایی که در این دنیا نصیب انسان می کند و دنیایی قرین آرامش، خوشی، محبت و دوستی را به انسان هدیه می کند؛ دستاوردی پر از حظ و فرجامی نیک در آن دنیا نیز برای انسان به ارمغان می آورد.

مهمترین بهره ای که از گشاده رویی نصیب انسان می شود تقرّب به خداوند است. در قرآن کریم از مهمترین تأکیدات وارد شده؛ پیوند با دوستان و خویشاوندان است و این میسّر نمی شود مگر با خوش رویی در برخورد با آن ها. فردی که دستورات دینی که یکی از آن ها گشاده رویی در مواجهه با انسان ها می باشد را سرلوحه اعمالش قرار دهد زمینه تقرب خود به خداوند را فراهم ساخته است

حضرت باقر (علیه السلام) می فرماید:

«شخصی نزد پیامبر (صلی الله علیه و آله) آمد و سفارشی از ایشان درخواست کرد. حضرت در جواب وی فرمودند: "غضب مکن". مرد گفت: "بیشتر بفرمایید"؛ فرمودند:

«"الْقَ أَخَاک بِوَجْهٍ مُنْبَسِطٍ إِلَیْهِ وَ لَا تَضْجَرْ فَیَمْنَعَک الضَّجَرُ مِنْ حَظِّک لِلْآخِرَةِ وَ الدُّنْیَا". »(جامع أحادیث الشیعة ج 22، ص 162): با برادرت با گشاده رویی روبه رو شو و با رویی گرفته مواجه نشو؛ چرا که تو را از بهره دنیا و آخرت باز می دارد.

ایجاد زمینه تقرّب به پروردگار

مهمترین بهره ای که از گشاده رویی نصیب انسان می شود تقرّب به خداوند است. در قرآن کریم از مهمترین تأکیدات وارد شده؛ پیوند با دوستان و خویشاوندان است و این میسّر نمی شود مگر با خوش رویی در برخورد با آن ها. فردی که دستورات دینی که یکی از آن ها گشاده رویی در مواجهه با انسان ها می باشد را سرلوحه اعمالش قرار دهد زمینه تقرب خود به خداوند را فراهم ساخته است.

امام صادق (علیه السلام) می فرماید:

«وَ قَالَ علیه السلام الْبِشْرُ الْحَسَنُ وَ طَلَاقَةُ الْوَجْهِ مَکسَبَةٌ لِلْمَحَبَّةِ وَ قُرْبَةٌ مِنَ اللَّهِ وَ عُبُوسُ الْوَجْهِ وَ سُوءُ الْبِشْرِ مَکسَبَةٌ لِلْمَقْتِ وَ بُعْدٌ مِنَ اللَّهِ. »( مشکاة الأنوار فی غرر الأخبار، ص 179)

ترجمه: گشاده رویی آوردگاه محبت و نزدیکی به خداوند است و ترش رویی آوردگاه بغض و کینه و دوری از خداوند است.